ekoEnergia: ogrzewanie, wentylacja pomieszczeń, mądre budowanie, energia solarna, ekologia

Tak, jeśli w procesie wytwarzania wykorzystuje w części paliwa zaliczane do Źródeł odnawialnych, m.in. biomasę, np. zrębki drewna albo uprawy energetyczne, np. wierzbę energetyczną. Polskie prawo zezwala na uznanie za energię odnawialną tylko tej części wytworzonej w klasycznej elektrowni energii elektrycznej, której wielkość została wyliczona przy uwzględnieniu szeregu parametrów obejmujących: udział kwalifikowanego paliwa, jego kaloryczność, wpływ warunków zewnętrznych (np. wilgotność). Obliczanie udziału energii odnawialnej w produkcji odbywa się dzięki zastosowaniu odpowiednich urządzeń pomiarowych oraz aprobowanych przez prawo wzorów przeliczeniowych.

Współczesne siłownie wiatrowe to ogromne konstrukcje betonowo-stalowe, o wysokości dochodzącej do ponad 100 m i średnicy skrzydeł ponad 80 m. Standardem są generatory o mocy zainstalowanej rzędu 2—3 MW, trwają jednak prace nad generatorami o mocy jednostkowej dochodzącej do 5 MW. Należy zaznaczyć, że współczesne wiatraki budowane są w skupiskach grupujących od kilku do nawet kilkudziesięciu siłowni wiatrowych. Podane wyżej dane wskazują wyraŹnie, że instalacje tego rodzaju nie pozostają bez wpływu na otoczenie. Najbardziej zauważalna jest ingerencja w krajobraz zwłaszcza w przypadku rozległych parków wiatrowych. W tym wypadku wiele zależy od odpowiedniego wkomponowania farm wiatrowych w rzeŹbę terenu i zastosowania elementów maskujących w postaci zróżnicowanego malowania elementów konstrukcyjnych (np. zielone dolne partie wież).
Elektrownie wiatrowe oskarżane są również o szkodliwy wpływ na środowisko naturalne. Przeciwnicy mówią o emisji hałasu (hałas słyszalny oraz poniżej progu rejestracji przez człowieka), cieniu aerodynamicznym, zakłócaniu dróg migracji ptaków, a nawet zabijaniu ptaków przez wirujące śmigła. Zwolennicy elektrowni wiatrowych dowodzą, iż obserwacje otoczenia farm wiatrowych nie potwierdzają zwiększonej śmiertelności ptaków z prostej przyczyny: stosunkowo niewielkiej prędkości obrotowej śmigieł.

Gospodarka europejska jest w bardzo dużym stopniu zależna od dostaw surowców energetycznych spoza Wspólnoty (w ok. 50 proc.). Jednocześnie kopalne surowce energetyczne stale się wyczerpują, a ich pozyskanie jest coraz bardziej kosztowne. światowe — znane — zasoby ropy szacowane są aktualnie jako wystarczające na ok. 40 lat.
Należy jednocześnie pamiętać, że popyt w tym względzie stale rośnie, za sprawą rozwijających się gospodarek Indii i Chin. Wszystko to skłania do poszukiwania alternatywnych Źródeł zaopatrzenia w energię. Problem ten dotyczy także naszego kraju, choć wytwarzanie energii elektrycznej oparte jest w Polsce głównie na spalaniu węgla brunatnego i kamiennego (w ok. 95 proc.).
Strategia Unii Europejskiej zakłada, że w roku 2010 aż 22 proc. energii elektrycznej będzie pochodzić ze Źródeł energii odnawialnej. Dlatego każdemu krajowi członkowskiemu wyznaczono określone cele w tym względzie. Polska, w wyniku negocjacji akcesyjnych, zgodziła się, aby udział energii elektrycznej z OZE wyniósł w roku 2010 nie mniej niż 7,5 proc. w zużyciu energii brutto (9 proc. w zużyciu przez odbiorców końcowych), podczas gdy w ub. r. nie zbliżono się nawet do 3 proc. (sprzedaż do odbiorców końcowych). Obowiązek zakupu i dostarczenia odbiorcom zielonej energii spoczywa w Polsce na zakładach energetycznych i spółkach obrotu energią, sprzedających ją odbiorcom końcowym.

Zielona energia to synonim pojęcia energii odnawialnej. Do l paŹdziernika tego roku rynek energii odnawialnej w Polsce był rynkiem energii fizycznej, tzn. energia odnawialna była przedmiotem handlu między wytwórcami a podmiotami zobligowanymi, podobnie jak energia pochodząca z konwencjonalnych Źródeł wytwórczych. O rodzaju energii i jej cenie decydowało więc pochodzenie z określonego typu Źródła wytwórczego.
W wyniku ostatnich zmian w Prawie energetycznym od l paŹdziernika energia wytworzona w Źródłach odnawialnych nie jest już przedmiotem obrotu jako specjalny rodzaj energii. Premia cenowa związana z ekologią będzie przenoszona poprzez tzw. zbywalne świadectwa pochodzenia. Energia fizyczna będzie więc wprowadzana do sieci jako nieoznaczona energia elektryczna, przy czym jej cena będzie ustalana w sposób administracyjny na poziomie średniej ceny rynkowej energii obliczonej dla poprzedniego roku.

Czy wprowadzenie zbywalnych świadectw pochodzenia pozwoli na znaczący przyrost wytwarzania energii odnawialnej w naszym kraju?

Oddzielenie energii fizycznej od premii ekologicznej przenoszonej w wartości rynkowej świadectw pochodzenia nie spowoduje automatycznie większej podaży energii odnawialnej. Podstawową zaletą wprowadzenia tego instrumentu jest ułatwienie ewidencji i zwiększenie elastyczności obrotu poprzez oderwanie od ograniczeń fizycznego rynku energii. Kluczowe dla zwiększania podaży energii pochodzącej z OZE (budowy nowych mocy wytwórczych) jest samo wprowadzenie obowiązku zakupowego świadectw pochodzenia (energii), a przede wszystkim wyznaczenie poziomu opłaty zastępczej (jako alternatywy dla wypełniania tego obowiązku) na — wysokim — poziomie 240 zł/MWh, oraz gwarancja ceny dla energii fizycznej na poziomie średniej ceny rynkowej z poprzedniego roku (aktualnie ok. 120 zł/MWh). Wszystko to sprawia, że — po latach niepewności — zainteresowanie inwestycjami w OZE wzrasta, szczególnie w przypadku farm wiatrowych i współspalania biomasy.

Biorąc pod uwagę nominalny poziom cen zielona energia jest rzeczywiście nawet 2 do 3 razy droższa od energii konwencjonalnej. Od razu trzeba jednak zwrócić uwagę, że jest to spowodowane w większym stopniu polityką państwa niż rzeczywistymi kosztami produkcji, l paŹdziernika br. w życie weszła regulacja, ustalająca poziom opłaty zastępczej (pozwalającej na alternatywne wypełnienie obowiązku zakupowego świadectw pochodzenia1) na 240 zł za MWh. Ponieważ dodatkowo ok. 120 zł/MWh wytwórca będzie mógł osiągnąć ze sprzedaży energii fizycznej, to ostatecznie przychody wytwórców energii odnawialnej zostaną wywindowane do niespotykanego dotąd poziomu nawet 360 zł/MWh.2
Stwarza to idealne zwarunki do inwestycji w nowe Źródła wytwórcze, zwłaszcza, że aktualnie rynek znajduje się raczej w fazie niedoboru podaży. Co prawda kontrakty długoterminowe w dostawie świadectw opiewać będą na kwoty niższe od 240 zł/MWh, jednakże w najbliższych latach suma korzyści z wytwarzania energii w OZE (głównie sprzedaży świadectw3) będzie nawet 2- krotnie wyższa od korzyści osiąganych przez wytwórców energii konwencjonalnej. Podsumowując: energia fizyczna pochodząca z OZE (dawniej: odnawialna) nie będzie droższa od energii konwencjonalnej — sprzedaż po cenie rynkowej zwykłej energii, jednak koszty wypełnienia obowiązku zakupowego dla dostawców energii do odbiorców końcowych będą zwiększone o konieczność zakupu świadectw pochodzenia lub uiszczenia opłaty zastępczej.

Abstrahując od kwestii cen rynkowych: należy zgodzić się z tezą, iż koszty wytwarzania energii w OZE są z reguły wyższe od cen wytwarzania w wielkich elektrowniach konwencjonalnych. By jednak zachować logikę porównań należy pamiętać, że różnica ta maleje wraz w poziomem zamortyzowania i skalą wytwarzania. Koszt jednostkowy wytworzenia energii w dużej, zamortyzowanej elektrowni wodnej nie musi znacznie odbiegać od kosztu wytwarzania w zamortyzowanej elektrowni systemowej. Zapewne rację mają również Ci, którzy twierdzą, że gdyby wliczyć w koszty działania elektrowni spalających węgiel szkody środowiskowe i społeczne, cena energii z węgla byłaby zdecydowanie wyższa.

Spółki dystrybucyjne nie są przeciwne rozwojowi odnawialnych Źródeł energii, w tym elektrowni wiatrowych, ale ich wady, a zwłaszcza wpływ na system energetyczny, nie pozwalają na bezkrytyczne ich stosowanie.
Do głównych wad OZE należy nieprzewidywalność produkcji energii, zwłaszcza w elektrowniach wiatrowych, co skutkuje koniecznością utrzymywania w pogotowiu konwencjonalnych Źródeł energii, a co za tym idzie — wzrostem kosztów zakupu energii. Ponadto wspomniany wzrost kosztów zakupu oraz konieczność zakupu droższej zielonej energii (a niedługo świadectw pochodzenia), mają przełożenie na wyższe ceny dla odbiorców końcowych.

Spółka dystrybucyjna ponosi również koszty związane z przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej odnawialnych Źródeł energii niezależnie od wielkości mocy w wysokości połowy opłaty ustalonej na podstawie rzeczywistych nakładów. Oznacza to, że musi przewidzieć środki finansowe na pokrycie tych nakładów oraz konieczność uwzględnienia tych kosztów w kalkulacji cen dla odbiorców. W połączeniu z nierzadką koniecznością rozbudowy sieci rozdzielczej średnich napięć niezbędną do przesyłu dużych porcji energii (np. z farm wiatrowych) oznacza to, że odbiorcy będą pośrednio uczestniczyć w finansowaniu tego typu inwestycji w stopniu tym większym, im więcej OZE zostanie zlokalizowanych na terenie działania lokalnego operatora sieci dystrybucyjnej.

Komentarze (0) >>

Write comment

Imię

Tytuł komentarza

Komentarz

Wyślij komentarz