Temperatura powietrza w budynku - element komfortu użytkowania pomieszczeń.

Rozpoczynamy cykl artykułów o komforcie użytkowania pomieszczeń, na który składają się: właściwa temperatura powietrza w pomieszczeniach, właściwa wilgotność i skład powietrza do oddychania.

W celu utrzymania temperatury w pomieszczeniu na założonym poziomie nadwyżka strat nad zyskami musi być kompensowana ciepłem dostarczanym przez instalację ogrzewania.
W bilansie cieplnym pomieszczenia uwzględnia się:

straty ciepła związane z jego przenikaniem przez obudowę i wentylacją pomieszczeń,
zyski ciepła od docierającego do pomieszczenia promieniowania słonecznego i wewnętrzne od ludzi i wyposażenia.

Udziały ww. składników w bilansie cieplnym budynku zależą od:

jego lokalizacji i usytuowania względem kierunków geograficznych i sąsiedniej zabudowy,
wielkości i kształtu bryły budynku,
ilości i rozmieszczenia okien i innych elementów przezroczystych w przegrodach zewnętrznych,
izolacyjności cieplnej obudowy,
przepuszczalności promieniowania słonecznego części przezroczystych obudowy,
intensywności i sposobu wentylacji pomieszczeń,
częstości i sposobu eksploatacji pomieszczeń.

W budynkach z nieszczelną obudową, powodującą nadmierną infiltrację, największe straty ciepła są związane z nadmierną wymianą powietrza w pomieszczeniach.

W większości istniejących budynków mieszkalnych z wentylacją naturalną jej intensywność w znacznym stopniu jest kształtowana przez użytkowników, którzy ją ograniczają w okresie najniższych temperatur w celu zmniejszenia napływu mroŹnego powietrza i oszczędzania ciepła.

W jednorodzinnym budynku mieszkalnym o powierzchni użytkowej 250 m2 i wartości wskaŹnika sezonowego zapotrzebowania na ciepło około 140 kWh/m2a, przy przyjęciu najwyższych dopuszczanych wartości, zgodnie z obowiązującymi przepisami, współczynników przenikania ciepła w odniesieniu do ścian, stropów i okien, udziały ww. składników bilansu cieplnego kształtują się na zbliżonym poziomie. Największe straty ciepła powstają w wyniku jego przenikania przez ściany i stropy (ze względu na największą powierzchnię).

We współcześnie wznoszonych budynkach mieszkalnych przegrody na ogół charakteryzują się lepszymi niż wymagane wartościami współczynnika ciepła, zwłaszcza okna.
WskaŹnika sezonowego zapotrzebowania na ciepło zwykle nie przekracza 100 kWh/m2/rok.

W wielorodzinnych budynkach mieszkalnych zwykle większy jest udział procentowy strat ciepła na wentylację pomieszczeń.

Podobnie jest w przypadku jednorodzinnego budynku, charakteryzującego się sezonowym zapotrzebowaniem na ciepło do ogrzewania na poziomie o około 25% niższym niż określony w aktualnych przepisach budowlanych, który osiągnięto przez zastosowanie grubszej warstwy izolacji cieplnej i energooszczędnych okien, przy zwiększonych lecz akceptowanych przez przeciętnie zamożnych inwestorów kosztach.

Dalsze obniżenie wskaŹnika sezonowego zapotrzebowania na ciepło do ogrzewania pomieszczeń wymaga ograniczenia wentylacyjnych strat ciepła. Stosuje się w tym celu wstępne podgrzanie dostarczanego powietrza w wymienniku gruntowym oraz odzysk ciepła z usuwanego powietrza w rekuperatorze.

Wybrane normy, w których określa się bilans cieplny:
PN-EN ISO 13790:2006: Cieplne właściwości użytkowe budynków - Obliczanie zużycia energii do ogrzewania
PN-EN 12831:2006: Instalacje ogrzewcze w budynkach - Metoda obliczania projektowego obciążenia cieplnego
PN-B-02025:2001: Obliczanie sezonowego zapotrzebowania na ciepło do ogrzewania budynków mieszkalnych i zamieszkania zbiorowego

PN-EN 832:2001: Właściwości cieplne budynków - Obliczanie zapotrzebowania na energię do ogrzewania - Budynki mieszkalne

Komentarze (0) >>

Write comment