EnEV – nowe standardy energetyczne w budownictwie, nie tylko dla NiemiecObowiązujące w Niemczech od lutego 2002 rozporządzenie EnEV, którego głównym celem jest dalsze obniżenie
zużycia energii w nowej substancji mieszkaniowej o 30% w stosunku do poprzedniego
rozporządzenia oraz obniżenie
emisji CO2 do roku 2005 o 25 do 30% (w porównaniu do roku bazowego 1990) nie pozostaje bez znaczenia dla innych
krajów europejskich.
Podobnie, jak tzw. „Błękitny Anioł” (25-letni już i nieaktualny) mimo, że nie był normą w zakresie emisji
spalin i określał wartości mniejsze od podanych w oficjalnych normach, to stanowił jakby wyznacznik
ekologicznego podejścia producentów urządzeń grzewczych do zagadnień ochrony środowiska. Jeszcze niższe
wartości emisji osiągane przez urządzenia grzewcze niejako nobilitowały technicznie producentów.
Podobnie w innych krajach poza Niemcami, gdzie EnEV nie ma mocy obowiązującej, można spodziewać się, że będzie
ona wyznaczać kierunki w zakresie oszczędzania energii, projektowania, wykonywania części budowlanej i systemu
grzewczego a zrealizowane według zaleceń obiekty będą mogły być poddane obiektywnej ocenie w zakresie
oszczędności energetycznej.
Powyższa norma nie tylko jednoczy poprzednie rozporządzenia odnośnie ochrony cieplnej budynków (WSchV) i
urządzeń grzewczych (HeizANLV), ale wprowadza zupełnie nowe podejście do projektowania budynków oraz uwzględnia
obydwie istotne drogi do ograniczenia zużycia energii do ogrzewania pomieszczeń, to jest poprawy ochrony
cieplnej budynków i podwyższenia wydajności urządzeń grzewczych.   Podobnej ocenie zapotrzebowania cieplnego poddawano obiekty w latach ubiegłych, gdzie uwzględniana była ilość
energii potrzebnej do utrzymania komfortu, wyrażona w kWh/rok na m2 powierzchni ogrzewanej. EnEV idzie dalej i ogranicza dopuszczalne roczne zapotrzebowanie, ale już w odniesieniu do energii pierwotnej,
które składa się z rocznego zapotrzebowania cieplnego budynków, strat urządzenia grzewczego oraz strat, które
powstają podczas transportu i transformacji energii (w przypadku energii elektrycznej również w elektrowni). Prawdziwą ocenę zużycia energii, szczególnie pod względem ekologicznym, umożliwia zbilansowanie energii
pierwotnej a norma EnEV ogranicza jej maksymalną wartość dla budynku. Uwzględnia również fakt, że np. jeśli
wykorzystujemy energię elektryczną do celów grzewczych, około 60% strat powstaje poza budynkiem, a mianowicie
w elektrowni podczas przemiany energii chemicznej zawartej np. w węglu w energię elektryczną. Norma EnEV nie ogranicza już dopuszczalnego zapotrzebowania na ciepło, tylko dopuszczalne zapotrzebowanie
energii pierwotnej do celów grzewczych i przygotowania ciepłej wody użytkowej. Po raz pierwszy w bilansie
energetycznym budynku uwzględniane są wydajność względem energii pierwotnej dla różnych nośników energii i
efektywności urządzeń techniki grzewczej. Możliwość kombinacji dopuszcza tu zastosowanie wysokoefektywnej techniki grzewczej z średniej klasy
izolacyjnością budynku lub przeciętnie wydajną technikę grzewczą z ekstremalną izolacją cieplną, jak również
wybór rozwiązań pośrednich. Ocena efektywności systemu grzewczego Integruje ona cały łańcuch elementów od generatora ciepła poprzez regulację i system rozdziału, aż do
powierzchni grzewczych w pomieszczeniach. W zależności od wykonania suma strat z powodu rozdziału i regulacji
może przekraczać nawet 10%, dlatego np. instalacja ciepłej wody użytkowej włączona jest od podgrzewacza do
prysznica. 
Rys. 2 Wkład energii pierwotnej na 100% zapotrzebowania cieplnego dla obiektu z ogrzewaniem energią elektryczną,
niskotemperaturowym kotłem olejowym i gazowym kotłem kondensacyjnym 
Rys. 3 Polepszona ochrona cieplna i wydajniejsza technika grzewcza są środkami równoprawnymi
Ze względu na istnienie dużego potencjału oszczędności energetycznej w obiekcie rozporządzenie przewiduje
następujące wymagania modernizacyjne np.:
- do końca 2006 r. obowiązkowo należy wymienić kotły grzewcze, zainstalowane przed 1978, które nie są
urządzeniami niskotemperaturowymi lub kondensacyjnymi. Jeśli w kotle takim, po 1996 został zamontowany nowy
palnik, przedłuża się ten okres o 2 lata;
- niezależne zarządzenie nakłada obowiązek wymiany kotłów, których straty kominowe przekraczają wartości
graniczne. Obszerna szczegółowa tabela zakreśla lata od 2001 sukcesywnie do 2004. Zgodnie z nią straty
kominowe od wartości powyżej 13% do odpowiednio poniżej 10% nie będą mogły być przekroczone dla czterech
zakresów mocy kotłów od 4-25, 25-50, 50-100 i ponad 100 kW, z pomiarem analizatorem spalin i protokołem
kontrolnym wykonywanym przez kominiarza oraz w efekcie tego dopuszczeniem kotła do dalszej eksploatacji.
- do końca 2006 r. zaizolowania pomieszczeń dostępnych, ale niezamieszkałych, względem powierzchni użytkowych,
do współczynnika przenikania mniejszego od 0,3 W/(m2K) – np. stropy nad najwyższą kondygnacją pod nieogrzewanym
poddaszem;
- zaizolowania przewodów instalacji c.o., c.w.u. i armatury w pomieszczeniach nieogrzewanych do końca 2006 r.;
- podczas prac modernizacyjnych wykorzystania możliwości poprawy energetycznej włącznie z odnowieniem tynku i
wymianą okien.
Powyższe zmiany dotyczą obiektów o większej liczbie mieszkań niż 2, natomiast w przypadku domów
jednorodzinnych (do 2 mieszkań, gdy właściciel zajmuje jedno z nich) tylko, gdy nastąpi zmiana własności.
Domy z „paszportem” Dla budynków nowych i starych modernizowanych przewidziane jest wydanie tzw. „Paszportu energetycznego”, w
którym zawarte byłyby ważniejsze własności energetyczne budynku. Analogicznie do podanego w przypadku
samochodów zużycia paliwa, wymieniona w tym dokumencie wartość zapotrzebowania energii zapewni możliwość oceny
jakości nieruchomości pod względem energetycznym.
Informacje w paszporcie
- odnośnie obiektu – rodzaj budynku (np. mieszkalny), powierzchnia przestrzeni zamieszkanej A, objętość
przestrzeni zamieszkanej V, stosunek tych powierzchni A/V, rodzaj ogrzewania i sposób przygotowania c.w.u.;
- odnośnie zapotrzebowania energetycznego – dopuszczalną wartość maksymalną zapotrzebowania rocznego na energię
pierwotną, obliczoną wartość tej energii oraz końcowe zapotrzebowanie energii pierwotnej po uwzględnieniu
nośnika energii;
- odnośnie dalszych cech energetycznych – dopuszczalne wartości maksymalnych strat cieplnych i wartości
obliczonej, liczby nakładu (wydatku) energii urządzenia grzewczego, uwzględnienia mostków cieplnych,
szczelności budynku, rodzaju wentylacji.
Projekt pod kontrolą – zgodnie z EnEV
Także proces projektowania nowego budynku jest poddany kontroli wykazania zgodności z EnEV, celem spełnienia
wymagań odnośnie energii pierwotnej.
Postępowanie to wygląda następująco:
- obliczenie stosunku A/V
(A – powierzchnia pomieszczeń, o temperaturze komfortowej, oddających ciepło, V – objętość obiektu ogrzewanego)
z danych uzyskanych z projektu budowlanego. Współczynnik ten określa zwartość konstrukcji i im jest
mniejszy (konstrukcja zmierzająca do kuli), tym rozwiązanie jest lepsze z energetycznego punktu widzenia; - ustalenie rocznego maksymalnego dopuszczalnego zapotrzebowania na energię pierwotną – Qpmax

Rys. 4 Powierzchnia i objętość przestrzeni oddającej ciepło
Wychodząc ze stosunku A/V rozpatrywanego budynku, ustalane jest roczne maksymalne dopuszczalne zapotrzebowanie
na energię pierwotną, na podstawie i zgodnie z szczegółowymi formułami rozporządzenia EnEV, uwzględniającymi
m.in. rodzaj urządzenia grzewczego, paliwo (gaz ziemny, olej, solar lub energia elektryczna) oraz sposób
przygotowania ciepłej wody użytkowej;
- obliczenie rocznego zapotrzebowania energii dla wybranego standardu cieplnego.
W tym przypadku norma DIN definiuje udział strat cieplnych i wentylacji oraz podaje zyski od solaru i
wewnętrzne zyski ciepła pozwalając na obliczenie rocznego zapotrzebowania.
Metoda uproszczona natomiast pozwala przyjąć dla danego budynku wykonanego zgodnie z normą z roku 1995 straty
wyrażone w kWh/(m2Ă?rok); - obliczenia zapotrzebowania ciepła do przygotowania ciepłej wody użytkowej.
Norma przewiduje tu stałą wartość równą 12,5 kWh/(m2Ă?rok); - ustalenie liczby nakładu systemu grzewczego – Ln, która im jest niższa, tym efektywniej pracuje system.
Norma DIN 4701-10 określa jej wartość w zależności od rodzaju systemu grzewczego, przygotowania c.w.u. i
wentylacji. Ln ma tendencję spadkową – przyjmuje wartość niższą od wartości orientacyjnych np.:
- 2,3 dla ogrzewania elektrycznego,
- 1,5 dla ogrzewania olejowego niskotemperaturowego,
- 1,4 dla kotła kondensacyjnego,
- 1,2 dla kotła kondensacyjnego współpracującego z systemem solarnym,
- 1,1 dla pompy ciepła.
Wpływ na wielkość liczby nakładu ma:
- efektywność urządzeń techniki grzewczej,
- miejsce zamontowania tych urządzeń (w strefie ogrzewanej lub poza nią),
- współczynnik energii pierwotnej zastosowanego rodzaju energii.
Ostatni z wymienionych czynników może przybrać wartość 1,1 dla systemów opalanych gazem ziemnym, ponieważ gaz
jako medium energii pierwotnej może być użytkowany bezpośrednio, natomiast podgrzewanie elektryczne ma
wartość 3, gdyż prąd jest energią wtórną i podczas jej wytwarzania straty mogą sięgać do 60%; - obliczenie rzeczywistego rocznego zapotrzebowania energii pierwotnej
Qp = Ln (Qco+Qcwu)
z sumy energii potrzebnej do celów grzewczych i przygotowania ciepłej wody użytkowej pomnożonych przez „liczbę
nakładu”; - punkt ten sprowadza się do porównania, czy obliczone zapotrzebowanie energii jest mniejsze od maksymalnej
dopuszczalnej wartości energii pierwotnej.
Qp
- poprawienie izolacyjności obiektu,
- zwiększenie efektywności systemu grzewczego przez zastosowanie urządzeń z mniejszą „liczbą nakładu”,
- poprawa bilansu energetycznego „in plus” przez dodanie np. solaru,
- zastosowanie kombinacji powyższych.
Podsumowanie
Rozporządzenie EnEV wyżej honoruje efektywne systemy grzewcze (np. kotły kondensacyjne na gaz ziemny) z wysoką
sprawnością i niskim współczynnikiem energii pierwotnej, lecz ma mniejsze wymagania odnośnie izolacji cieplnej
budynków.
- Ogrzewania energią elektryczną nie są preferowane ze względu na wysoki współczynnik nakładu energii
pierwotnej, wynoszący 3.
- Mniejszy współczynnik nakładu energii pierwotnej pozwala na zwiększenie rocznego maksymalnego dopuszczalnego
zapotrzebowania energii.
- Wraz z większym współczynnikiem nakładu rosną wymagania odnośnie ochrony cieplnej.
- Rozporządzenie narzuca ścisłą współpracę między architektem, statykiem a firmą instalacyjną celem osiągnięcia
optymalnych możliwości w zakresie ochrony cieplnej i techniki systemu grzewczego, pozwala na wybór przez
wykonawcę sposobu osiągnięcia lepszych wartości granicznych.
- Zastosowanie nowego i nowoczesnego systemu grzewczego z techniką kondensacyjną, techniką solarną i wentylacją
z odzyskiem, pozwala zaoszczędzić do 50% dotychczasowego zapotrzebowania na energię grzewczą. W większości
przypadków korzystniejsze jest nowe inteligentne urządzenie grzewcze niż póŹniejsze ocieplenie zewnętrzne,
wymiana okien i drzwi.
- Zalecane jest nawet ograniczenie liczby obiegów do jednego. Obieg drugi, jeśli zaprojektowany jako ogrzewanie
podłogowe, również zużywa prąd dla drugiej pompy obiegowej, co obciążone jest współczynnikiem nakładu energii 3,
pogarszającym zapotrzebowanie energii pierwotnej.
- EnEV informuje, że przewody cyrkulacyjne mogą zużyć do 10% ilości energii rocznej, stąd powinny wynikać
próby rezygnacji z cyrkulacji. Gdy nie będzie to możliwe, wówczas należałoby kłaść przewody o minimalnych
średnicach, bardzo dobrze zaizolowane i z pompą sterowaną czasowo i temperaturowo, dla maksymalnego
ograniczenia strat cieplnych.
- Również ustawienie kotła i podgrzewacza poza pomieszczeniami o temperaturze komfortowej może kosztować
do 20% ilości energii rocznej, stąd w obiektach nowych, jak i poddanych renowacji należy korygować ich
umieszczenie.
Omówienie punktów rozporządzenia EnEV na tym poziomie, nie wchodząc w szczegółowe obliczenia, daje pogląd o
możliwej wielokierunkowości działań niezbędnych do ograniczenia zużycia energii pierwotnej, bez rezygnacji z
komfortu cieplnego obiektów.
Opracowano m.in. na podstawie materiałów z WPC (światowej Konferencji Instalatorów – Berlin 2002) przygotowanych
przez „Arbeitsgemeinschaft fuer Sparsamen
|